Wat wil je écht doen?

Onlangs nam ik voor de derde keer deel aan een Eleu Winterworkshop. In deze workshop werd aandacht besteed aan de werkmethode “Denken In Netwerken”, oftewel DIN. Ik was niet bekend met de term en liet m’n nieuwsgierigheid toe het te onderzoeken, vanuit het vertrouwen dat het me weer iets moois zou brengen. En niets was minder waar.

Het doel van de werkmethode Denken In Netwerken, is het gezamenlijk oplossen van een praktisch probleem of het onderzoeken van een thema. En dat in een groep die iets gemeenschappelijks te doen heeft.

Om het Denken in Netwerken te ervaren, werd gekozen voor het thema “jezelf autoriseren”. Oftewel jezelf toestemming geven te doen wat je écht wilt doen. Een mooi onderwerp om voor jezelf te onderzoeken.

Het leven daagt je uit tot het maken van keuzes. We hebben allemaal de behoefte om ons leven vorm te geven naar onze eigen wensen. Daarnaast hebben we anderen nodig in ons leven. Hoe ga je hiermee om? Hoe geef je je leven vorm? Waar geef je prioriteit aan? Hoe laat je jezelf zien? Welke relaties ga je aan? Welk gedrag kies je hierbij? Hoe communiceer je vervolgens? Geef je jezelf de keuze of laat je de groep/ de ander de keuze voor je maken?

Jezelf toestemming geven om te handelen, om je leven vorm te geven, vraagt voortdurend keuzes maken; wat te doen en wat te laten. Dit is niet alleen een uitdaging. Dit is ook vrijheid. De vrijheid om je leven vorm te geven, op een manier die bij jou past, binnen de vele aspecten van het leven waarop je geen grip hebt.

Het “Dinnen” startte met de startvraag: Zijn er aspecten van “jezelf toestemming geven”, waarin je wilt veranderen? Deze startvraag riep meteen al de nodige gedachten op en individueel beantwoordden we de startvraag op papier. Ik schreef op dat het voor mij ging het om mezelf toestemming te geven meer zichtbaar te zijn en mezelf vrijer uit te spreken.

Het voorlezen van de persoonlijke antwoorden op de startvraag, activeerde het poppen van de gedachtenpopcorn. Gedachtenpopcorn die je, door je hand op te steken, op jouw beurt kon delen met de groep, terwijl de groep luisterde.

Iedereen deelde vanuit zijn eigen standpunt, zijn eigen visie. Soms reagerend op de gedachten van een ander. Soms met nieuwe gedachten vanuit een andere richting. Zonder goed of fout. Soms met een korte stilte ertussen om te bezinnen. Zo ontstond een breder perspectief en werd het thema vanuit verschillende oogpunten benaderd.

Ik oefende mezelf in het bewust uitspreken of juist stil blijven en luisterde naar de signalen die mijn lichaam daarbij gaf. Steeds weer luisterend naar de gedachten van mezelf en die van de anderen. Mijn gedachten reageerden op de uitgesproken gedachten van anderen en ik toetste mijn standpunt en visie en stelde deze indien gewenst bij.

Na een korte evaluatie aan de hand van vragen van de (bege-)leider, startten we de DIN nogmaals en beantwoordden we de startvraag wederom individueel. Bij het voorlezen viel me op dat toch echt andere antwoorden gegeven werden, ondanks dat het om dezelfde startvraag ging. Blijkbaar had het delen van onze gedachten, de antwoorden beïnvloed. Ook mijn antwoord was veranderd. Ik wilde nog meer vertrouwen op mezelf en mijn innerlijk weten en daarbij op de kracht van diversiteit.

Tot slot gaf iedere deelnemer aan wat hij of zij meenam uit het DIN-gesprek. Bijzonder genoeg kwamen daarbij antwoorden naar voren, die geïnspireerd waren op mijn eigen inbreng in de groep, op de door mij uitgesproken gedachten. Mijn inbreng in de groep was waardevol gebleken voor anderen. En ik had daar tot op dat moment niets van gemerkt.

Welke aspecten van “jezelf toestemming geven”, wil jij veranderen? En wat heb je daarvoor te doen?